Ülkemizde çevre kirliliği, ne yazık ki kritik bir noktaya ulaşmış durumda. Yollarda, sokaklarda, parklarda hatta doğal alanlarda bile atık görmek artık sıradan hale geldi.

Yollarımız zaten bozuk; köstebek yuvasını andıran çukurların yanı sıra refüjler ve kaldırımlar çöplerle kaplı. Özellikle bazı bölgelerde belediyeler temizlik yapmaya çalışsa da, yoğun nüfus artışı ve her gün binlerce insanın bu alanları kullanması kirliliğin kontrol altına alınmasını zorlaştırıyor. Ancak bu durumda yalnızca yetkilileri suçlamak doğru olmaz. Çevrenin bu kadar hoyratça kirletilmesine göz yuman, sessiz kalan herkes bu sorunun bir parçasıdır. Çevre temizliği sadece belediyelerin ya da sivil toplum kuruluşlarının sorumluluğunda değil; hepimizin ortak görevidir.

Ne yazık ki toplum olarak aidiyet duygumuz zayıf. Ülkemizi gerçekten sahiplenseydik, bu kadar kirli bir çevreye sahip olmazdık. Şehirlerde, köylerde, ormanlık alanlarda; denizlerimizde ve havamızda kirlilik had safhada. Doğaya ve ülkemize karşı yeterli sorumluluğu hissetmiyoruz. Yürüyüş yaparken, araçla seyahat ederken çevremize dikkat etmiyoruz. Oysa gözlerimizi biraz açsak, doğanın nasıl bir alarm verdiğini fark edebiliriz.

Bu noktada belediyelere, çevre birimlerine ve denetim kurumlarına büyük sorumluluk düşüyor. Zabıtalar, yanlış yere park eden araçlara ceza keserken, çevreyi kirletenlere de ciddi yaptırımlar uygulamalı. Çöp atanlara caydırıcı cezalar getirilmeli, geri dönüşüm bilinci artırılmalı. İnsanlar çevreyi bu kadar hoyratça kirletmemeli. Daha temiz bir ülke ve daha yaşanabilir bir çevre için hepimize görev düşüyor.

Sorun sadece atıklarda bitmiyor; dağlarımız oyuluyor, çam kese böcekleri ağaçlarımızı kurutuyor. Biz sadece izliyoruz. Yazık.