Düşüncelerinizi ortaya koymaktan, söylemekten çekinmeyin.

Önce kendinize karşı, sonra da yaşadığınız ortamdakilere…

Ne isterse olsun, olaylarla ya da insanlarla ilgili düşüncelerinizi ortaya koyun.

Başkalarına sizin adınıza konuşma ve karar verme fırsatı vermeyin.

Kimin ne yapmak istediği ya da yaptığı belli olsun.

Sahte gülücük, dostluk ve arkadaşlıklara son verin.

Kimse ne sizin, ne de bu ülkenin geleceği ile dalga geçmesin!

                        *

“Nereden çıktı bu şimdi? Kolay mı bunu yapabilmek” dediğinizi duyar gibiyim.

“Başımıza iş mi açacaksın” diye homurdanıyorsunuz.

Maskeli yaşamdan kopmak ve buna karşı çıkmak kolay değildir.

Örneğin siyasette değişimi gerçek anlamda savunurken, mevcut siyasi yapı içerisinde siyaset yapmaya çalışmak.

Bürokraside görev kabul edip, sistemdeki yanlışları  seslendirmek…

Çevrenizde yapılan yanlışları en yakındakilerden başlayarak söylemek.

Yaşanan olaylar karşısında gerçek tepkilerimiz neyse onu ortaya koymak.

Beğendiklerimizi ve beğenmediklerimizi özgürce ortaya koyabilmek…

Bunları yapabilmek birçok yanlışı düzeltebileceği gibi yaşamı da güzelleştirecektir.

Hem insan ilişkilerini hem de siyaseti daha güzel bir hale getirecektir.

                                   *

Kısacası içimizden geçenleri kaçımız dürüstçe söyleyebiliyor?

Kendilerini içten içe yeseler de isyanlarını kendilerine saklıyorlar!

Ve karşılarındakine,  çok masum şeyleri bile söylemekten kaçınıyorlar.

Örneğin öyle düşünseler de “Seni gördüğümde günüm kötü geçiyor’ ya da “Seni sevmiyorum. Beni rahatsız etme...” diyemiyorlar…

Bırakın diğer konuları, bunları bile çok zorda kalmadıkça söyleyemiyorlar.

                                               *

Halbuki insan çekinmeden düşündüğünü söylemeli, doğru bildiğini ifade etmeli.

Öyle bir susuyor ki, karşısındaki ‘Yavuz hırsızın ev sahibini bastırdığı’ gibi bastırıp haklı olanı susturuyor.

Bazen nezaket gösterilecek, ya da ayıp olmasın diye insan aptal durumuna düşüyor.

                                   *

Küçük hesapları bir yana bırakarak yürümenin zamanı çoktan gelmiştir.

       *

Bu yazıyı 4 yıl önce yazmıştım. Bugün yaşananlara bakıyorum da, maskeli yaşam yine bir şekilde devam ediyor.

Hata yapanlar bedel ödemiyor, kendilerinden hesap sorulmuyor.

Amaç “kimse üzülmesin” olunca da tüm toplum bunun bedelini ödüyor.