Son bir hafta içerisinde özümle ilgili önemli değişiklikler olduğu için bu ifadeyi kullanabiliyorum. Bu değişikliklerin bazıları kendi irademle gerçekleşirken, bazıları ise kontrolüm dışında gelişti ama şikayetçi de değilim hani.
Misal artık yürüyüş yapıyorum. 
Öğleden sonra Yenikent civarlarında yer sarsıntısı hissedenler panik yapmasın, deprem falan değil, Serhat İncirli ile birlikte, adına ‘tatlı tempo’ dediğimiz hızda yaptığımız yürüyüşlerdendir. 
‘Ne olmuş yani yürüyorsan’ dediğiniz duyar gibiyim. İzah edeyim. Hayatı alışkanlıklardan ve rutinlerden ibaret olan ve bu alışkanlıklarla rutinlerin, çoğunluğu gıda sektörü ile alakalı birisi için yürüyüş yapmak  insanlık için küçük ama benim için büyük bir adımdır. Tartışmasız. 
Bir değişiklik daha ise Podcast işine merak sarmış olmam. Telefonumun ekranında daimi olarak bulunan ancak hiçbir zaman tıklamadığım Podcast ikonu meğer nasıl bir dünyanın kapısıymış yeni yeni öğreniyorum. Şimdilik öğrenmek için falan değil, gülmek için kullanıyorum bu dünyayı ve Zafer Alagöz ile Can Yılmaz ile keşfediyorum. Bir iki deli kızın PES diye Podcast’ları var şahane. Yalnız başıma yürüdüğüm zaman çok iyi oluyor, bölüm bitmeden durmayayım derken, 7-8 kilometre yürümüş oluyorum. Telefonumdaki adım sayan uygulama habire neye yaradığını bilmediğim ödüller veriyor kutlamalar yapıyor. 
Dün temizlik olduğu için bir odasını ofis ve stüdyo olarak kullandığım evden sabahın insani olmayan bir saatine tahliye edildim. Kendimi surlar içinde dolanırken buluverdim. Hazır buralara gelmişken meslekteki kız kardeşim dediğim Nazar Erişkin’e, ‘meslekten uzak kalabilirsin ama meslektaşlarında asla’ temalı bir baskın yapamaya karar verdim. Nazar ve ortağı Arabahmet Mahallesinde bir Vegan restoran işletiyor. Akıllı kız, gazetecilikte koşar adım uzaklaşmanın yolunu bulmuş. 
İlk iş önüme Sakura çayı koydu. İçinde bir tanesinin ağzıma gelip çiğneyince acı bir tecrübeyle zencefil olduğunu anladığım birkaç bir şey yüzüyordu. Nazar benim gibi etten başka bir şey ile beslenmeyi reddeden kaba saba insanları eğitmek konusunu kendine misyon edinmişçesine, ‘şimdi düştün elime’ gibi bakmasından işkillenip, çayı içip kaçmalıydım. 
Ama salak gibi, hayatımdaki Podcast, yürüyüş ve kimsenin hakkımda ne düşündüğünün umurumun sokağına dahi uğratmama kararımı anlatmış bulundum bir kere. Hazır bu moddayken Nazar beslenme alışkanlığımı değiştiremese de bir Vegan yemek tattıracaktı. 
Bahane bulup kaçarım dediğim anda, birlikte çok sayıda meyhanenin cirosuna katkıda bulunduğumuz bir dostum aradı. Nerede olduğumu söyleyip belki kaçışımı planlarız diye ümit ederken, ‘Vegan şarap var mı?’ dedi. Olduğunu söyleyince konum istedi attım. 
Artık Nazar’ın insafındaydım.   
Günün menüsünü hık mık dememe fırsat vermeden önüme koydu. 
Kinoalı Mercimek çorbası ile başladık. Mercimek’e neden kinoa koyarsınız diye itiraz etmeyi aklımdan bile geçirmedim. Aramızda kalsın, son derece lezzetliydi. 
Vegan Şnitzel dediler. ‘Tavuksuz ya da danasız Şnitzel mi olur lan. Avusturya’lılar ne der’ diyecektim. Korktum. Bizim Nazar ufak tefek göründüğüne bakmayın, gözlerini açtı mı, hazır ola geçersin. Meğer kerevizle yapıyorlarmış. Bunu da benden duymuş olmayın, çok güzeldi. 
Bu arada dostum geldi. Bir şişe vegan şarap açtırdı başına oturdu. ‘Bunun yanında peynir tabağı olsa’ dedi. Üzerine atlayıp susturacakken, bizi duyan İlker, var abi dedi. Meğer badem sütünden yapılan vegan peynir diye bir şey varmış. Onu da tattık. Rivayete göre farkını anlayamayacağınız vegan lahmacun, bir jere yerseniz normaline dönemeyeceğiniz hamburger varmış.   
Son derece güzel bir öğleden sonra geçirdim. Gidin deneyin kendi kendinize karar verin. 
Evet hayatımda değişiklikler yapıyorum. Vegan olacak kadar değil elbette. 
Ama vegan diyetle beslenenlere karşı olan önyargım ilk muhaberede bozguna uğradı diyebilirim. 
Herkese iyi haftasonları