Rum Lider Nikos Hrisostulides Kıbrıslı Türklere yönelik 14 maddelik bir paket hazırladı. Epeydir bekliyorduk. 
‘Dağ fare doğurdu’ mu desek, ‘Dostlar alışverişte görsün diye’ mi desek bilemedim. Çünkü ne fareye benzer, ne de alışverişte gören oldu.
Bu konuda asıl konuşması gerekenler ve kendilerini kimliksizler olarak nitelendiren, karma evlilikten dolayı Kıbrıs Cumhuriyeti yurttaşı olamayanlar, kendilerine engel olan ve çifte standart yaratan Bakanlar Kurulu kararının kaldırılmasını istedi. Öyle ‘gözden geçirme’ denilen şeyin yalandan ibaret olduğunu biliyorlar. CTP Lutuf değil hak derken, Halkın Partisi AB müktesebatı uyulmasını yeterli olacağını bunun için ayrı bir önlem paketine gerek olmadığını ifade ediyor. Başbakan ise önlemlere ‘tuzak’ dedi. Haksız da değil çünkü niyetin çok da düzgün olmadığı çok net anlaşılıyor.  Ben tuzak demezdim belki ama düşündükçe ifade çok da yersiz değil.  AKEL başka pencereden baktı ve Barış ve yeniden yakınlaşmayı içeren unsurların olmadığını söyledi. Barış ve yakınlaşmayı içermeyen bir dönem aramaları durumunda Hristofyas dönemine bakmalarının yeterli olduğunu söylemek lazım ama 2004 treni kaçalı çok oldu. AKEL’in Kıbrıs’taki barışa ve çözüme ihaneti olmasaydı bunları konuşmayacaktık bile.  Hatta DİKO ve ELAM da konuşamayacaktı. 
DİKO ve ELAM’a bakınca aslında resmin ne denli net olduğunu görüyorsunuz zaten. 
DİKO Kıbrıslı Türklere KKTC’de yaşarken, aynı zamanda Kıbrıs Cumhuriyeti’nin nimetlerinden yararlanma hakkı verilmemeli diyor. Yani sadece kimliksizler değil, KKTC’de yaşayan tüm Kıbrıs Cumhuriyeti yurttaşı Kıbrıslı Türklerin haklarına gözlerini dikmiş durumda. 
ELAM’an bahsetmeye bile gerek yok. Onlara kalsa Kıbrıslı Türkleri fırınlarda yakar ya da sabun yapıp domuz yıkamak için kullanırlar. Biraz ağır oldu biliyorum ama başka türlü ve tarif edilemezdi sanırım. 
Gelelim alışveriş kısmına. Yeşil Hat Tüzüğü’ne eklenen ürün grupları işin bence tek olumlu tarafı bizler için. Acil dönüş yapmak durumunda olduğumuz üretime bir can suyu olabilecek bir karar iken, için için bir ya da birkaç endişe yaşamıyor değilim. 
Endişelerimden biri, Rumların bize yarayacağını düşündükleri herhangi bir şeyi yapacaklarına olan inançsızlığım. Yani mesailerini köşeye sıkışmamız, zor durumda kalmamız ve onlara daha fazla muhtaç olmamız üzerine strateji oluşturmak için kullanan bir idarenin üreteceği karardan ne olur diye düşünmeden edemiyorum. Beni buna inandırmış olmaları ayrı bir üzüntü konusu.
Diğer bir düşüncem ise yeşil Hat Tüzüğü ile Güney Kıbrıs’a satılabilecek her ürünün, KKTC’de yaşayanların elini yakmaya başlamasıdır. Balıkta bunu yaşadığımız gibi meyve ve sebzede de iyisi güneye, kötüsü bu tarafa diye bir işleyiş olduğunu bilmeyen yok. 
Bilemedim. Çok istememe rağmen, bir türlü olumlu moda geçemiyorum. 
Zannedersem dostlar alışverişte bile göremeyecek.